( 1 ) 2 - اين ابيات حكيمانه به آن حضرت نسبت داده شده است : اذا ما عضك الدهر * فلا تجنح الى الخلق و لا تسأل سوى اللّه * تعالى قاسم الرزق فلو عشت و طوفت * من الغرب الى الشرق لما صادفت من يقد * ر أن يسعد أو يشقى « 1 » « هرگاه روزگار تو را نيش زند ، به سوى مردم روى نياور » . « و جز از خداى تعالى كه تقسيم كنندهء روزى است ، چيزى طلب مكن » . « كه اگر زنده بمانى و از غرب تا شرق را بگردى » . « كسى را نمىيابى كه بتواند سعادتمند سازد و يا بدبخت نمايد » . اين شعر ، بر قناعت ، بزرگمنشى و عدم خضوع در برابر ديگران تشويق مىنمايد و انسان را وامىدارد كه از كسى چيزى درخواست نكند ، جز پروردگارش كه جريان امور به دست اوست . ( 2 ) 3 - آن حضرت عليه السّلام فرمود : اغن عن المخلوق بالخالق * تغن عن الكاذب و الصادق و استرزق الرحمن من فضله * فليس غير اللّه من رازق من ظن أن الناس يغنونه * فليس بالرحمن بالواثق أو ظن أن المال من كسبه * زلت به النعلان من حالق « 2 » . « به آفريدگار از آفريده ، بىنياز شو كه از دروغگو و راستگو بىنياز مىشوى » . « و از خداوند رحمان به فضلش روزى طلب كن كه جز خداوند كسى روزى دهنده نباشد » .

--> ( 1 ) كشف الغمة 2 / 34 - 35 . الفصول المهمّة ، ص 180 . ( 2 ) ابن عساكر ، ترجمة امام الحسين ، ص 231 .